full
border
#666666
http://www.gis-support.pl/wp-content/themes/zap-installable/
http://www.gis-support.pl/
#3498db
style1
814511490
LPNT, Dobrzańskiego 3, Lublin 20-262
.

Artykuły o tematyce: ‘Quantum GIS

Nowości i wiedza GIS

03
Sty
2012
Nazwa: Generalizer
Autor: Piotr Pociask
Wersja: 0.3
Repozytorium: QGIS Contributed Repository

Wtyczka Generalizer służy do upraszczania, generalizacji i wygładzania linii. Narzędzie to stanowi przeniesienie większości możliwości jakie daje moduł v.generalize z GRASS GIS bezpośrednio do Quantum GIS, dzięki czemu nie trzeba przeprowadzać konwersji warstw „do” i „z” mapsetów. Nowa warstwa może zostać zapisana na dysku w formacie ESRI Shapefile lub utworzona  w pamięci (tzw. memory layer, przy tworzeniu tej warstwy dodawany jest do nazwy przyrostek ‚_memory’). Dzięki drugiej opcji użytkownik może w prosty i szybki sposób sprawdzić czy parametry algorytmu odpowiadają jego oczekiwaniom.

Wtyczka posiada dwa tryby działania: normalny i wsadowy. W trybie normalnym należy wybrać z listy warstwę liniową, algorytm przekształcenia oraz ustawić jego parametry. Po kliknięciu OK zostanie utworzona nowa warstwa.

Generalizer – widok normalny

Tryb wsadowy (ang. batch mode) pozwala na jednoczesne przekształcenie wielu warstw i wybranie kilku algorytmów, które zostaną wykonane po kolei na każdej z wybranych warstw. Po kliknięciu przycisku ‚Add’ pojawią się komunikaty, dzięki którym można wybrać algorytm oraz ustawić jego parametry. Na każdej zaznaczonej warstwie będą wykonywane kolejne przekształcenia w ten sposób, że wynik pierwszej analizy stanowi wejście do drugiej analizy, wynik drugiej do trzeciej itd. Zachowując warstwy na dysku, poprzez wskazanie folderu do zapisu, do nazwy każdej utworzonej warstwy dodawany jest przyrostek ‚_new’.

Generalizer – tryb wsadowy


Opis algorytmów:

Generalizacja:

1. Remove small objects (usuń małe obiekty) 

Narzędzie pozwala usunąć linie krótsze od określonej wielkości. Algorytm jest często stosowany do usuwania artefaktów (np. linii o zerowej długości) powstających przy automatycznym generowaniu warstw liniowych takich jak izolinie.

threshold – określa minimalną długość linii.

Uproszczenie:

Algorytm Douglas-Peucker (źródło: wikimapia.org)

2. Douglas-Peucker Algorithm

W przeciwieństwie do innych algorytmów, metoda Douglas’a-Peucker’a bierze pod uwagę całą upraszczaną linię, a nie tylko jej wycinek. Dzięki temu efekty osiągane przy jej wykorzystaniu są bardzo dobre – linia wynikowa zachowuje ogólny charakter linii oryginalnej. Wszystkie punkty uproszczonej linii pokrywają się z punktami linii oryginalnej.

threshold – minimalna odległość punktu c od prostej a, jeśli b < threshold to punkt c jest pomijany przy tworzeniu linii wynikowej (oznaczenia z rysunku).

Przykład

3. Jenks Algorithm  

Algorytm Jenks’a polega na eliminacji punktu jeśli jego odległość od linii łączącej dwa sąsiednie punkty (poprzedni i kolejny na linii) jest mniejsza od wartości progowej (tolerancji).  Wszystkie punkty uproszczonej linii pokrywają się z punktami linii oryginalnej. Kolejne kroki działania algorytmu przedstawia poniższy obrazek:

Algorytm Jenks’a

 threshold – minimalna odległość punktu od linii łączącej sąsiednie punkty.

Przykład

4. Lang Algorithm 

W algorytmie Langa pierwszy punkt linii łączony jest odcinkiem z punktem znajdującym się o określoną liczbę „w przód” – domyślnie n=7. Następnie obliczane są wszystkie odległości od tego odcinka do węzłów znajdujących się pomiędzy wybranymi punktami. Jeśli któraś odległość jest większa od określonej tolerancji to procedura jest powtarzana dla odcinka między punktem pierwszym a n-1, aż do momentu, gdy wszystkie odległości między prostą a punktami pośrednimi będą mniejsze od tolerancji. Następnie cała procedura powtarzana jest dla odcinka od ostatniego punktu do leżącego n pozycji „w przód” w stosunku do niego.

Wizualizacja działania algorytmu Langa: http://www.geogra.uah.es/gisweb/1modulosespanyol/GeneralizacionLineas/LGmodule/LGLangVisualisation.htm

threshold – tolerancja odległości.

look ahead – określa liczbę punktów „w przód”.

Przykład

5. Reumann-Witkam Algorithm

Równolegle do odcinka łączącego dwa pierwsze punkty linii prowadzone są po obu jego stronach dwie proste. Następnie algorytm szuka kolejnego segmentu linii, który przecina jedną z tych prostych. Wszystkie punkty między pierwszym, a ostatnim przed miejscem przecięcia odcinka i prostej są usuwane z linii wynikowej. Następnie algorytm bada kolejny odcinek między pozostawionym punktem a jego następnym sąsiadem.

threshold – określa odległość prostych od badanego odcinka.

Przykład

6. Vertex Reduction (redukcja wierzchołków)

Prosta i szybka metoda upraszczania linii polegająca na usuwaniu sąsiednich węzłów, które znajdują się bliżej od zadanej odległości. [important]Ustawiając wartość threshold na minimalną wartość można usunąć z linii dublujące się wierzchołki[/important]

threshold – określa minimalną odległość pomiędzy dwoma punktami na tej samej linii.

Przykład

Wygładzenie:

7. Boyle’s Forward-Looking Algorithm  

Metoda „prostowania” linii. Polega na wyznaczaniu nowej pozycji na podstawie pozycji punktów poprzedzających dany węzeł oraz punktu znajdującego się dalej na linii, o liczbę pozycji określonych parametrem look ahead. Liczba węzłów (punktów) jest taka sama w linii oryginalnej i wygładzonej.

look ahead – pozycja następnego węzła względem obliczanego, który brany jest pod uwagę przy obliczaniu nowej pozycji. Im większa wartość tym linia jest prostsza.

Przykład

8. Chaiken’s Algorithm

W metodzie Chaiken’a wygładzanie linii polega na zaokrąglaniu kątów między sąsiednimi segmentami. Nowa linia nie ma wspólnych wierzchołków z  wygładzaną linią ale styka się z jej segmentami. Ma ona również większą liczbę punktów od wygładzanej linii uzależnioną od liczby iteracji.

Demonstracja działania algorytmu: http://www.multires.caltech.edu/teaching/demos/java/chaikin.htm

level – określa liczbę iteracji algorytmu.

weight – określa współczynnik ścięcia, im większy tym zaokrąglenia znajdują się bliżej węzłów linii.

Przykład

9. Hermite Spline Interpolation

Pomiędzy każdą parą punktów obliczany jest wzór wielomianowy określający krzywą Hermite’a. Na krzywej tworzone są nowe punkty oddalone od siebie o wartość parametru threshold. Z ich połączenia powstaje nowa, wygładzona linia. Przechodzi ona przez wszystkie wierzchołki oryginalnej linii.

[important]Nowa linia może posiadać bardzo dużą liczbę punktów w stosunku do pierwowzoru. Po jej utworzeniu warto zmniejszyć ich liczbę jednym z algorytmów generalizujących linie.[/important]

threshold – określa odległość między tworzonymi punktami.

thightness – współczynnik określający stopień wygięcia linii wynikowej.

Przykład

10. McMaster’s Distance-Weighting Algorithm

Algorytm określa nowe położenie punktu na podstawie średniej pozycji sąsiednich punktów, których liczbę określa look ahead. Parametr ten jest liczbą nieparzystą, a pod uwagę brane są n=(look_ahead-1)/2 punkty poprzednie i kolejne w stosunku do punktu obliczeniowego (środkowego).  Odległość punktu od punktu obliczeniowego jest brana pod uwagę. Im jest ona większa tym punkt ma mniejszy wpływ przy obliczaniu nowej pozycji.

slide - parametr funkcji interpolującej nową pozycję punktu, im wartość bliższa zera, tym linia wynikowa jest bardziej podobna do oryginału.

look ahead – liczba sąsiednich punktów służących do określenia nowej pozycji danego punktu na linii.

Przykład

11. McMaster’s Sliding Averaging Algorithm 

Algorytm określa nowe położenie punktu na podstawie średniej pozycji sąsiednich punktów, których liczbę określa look ahead. Parametr ten jest liczbą nieparzystą, pod uwagę brane są n=(look_ahead-1)/2 punkty poprzednie i kolejne w stosunku do punktu obliczeniowego. Parametr slide wykorzystywany jest w funkcji interpolującej pozycję punktu. Liczba punktów linii wejściowej i wyjściowej jest taka sama.

Wizualizacja działania algorytmu: http://www.geogra.uah.es/gisweb/1modulosespanyol/GeneralizacionLineas/LGmodule/LGMcMastersVisualisation.htm

slide - parametr funkcji interpolującej nową pozycję punktu, im wartość bliższa zera, tym linia wynikowa jest bardziej podobna do oryginału.

look ahead – liczba punktów służących do określenia nowej pozycji danego (środkowego) punktu na linii.

Przykład

12. Snakes Algorithm

Metoda ta polega na minimalizacji energii linii poprzez wygładzenie ostrych kątów. Jest to dosyć wolny algorytm wymagający (przy skomplikowanych liniach) dużej ilości pamięci, jednak wynik końcowy jest bardzo dobry.

alpha – ostrość (mniejsza wartość – linia ostrzejsza)

beta - krzywizna

Przykład


Historia zmian:

0.3 (15.09.2011)
-dodane algorytmy:
wygładzenie: Snakes Algorithm
uporszczenie: Jenk’s Algorithm, Reumann-Witkam Algorithm

0.2 (11.09.2011)
-dodany tryb wsadowy
-możliwość stworzenia warstwy tymczasowej zamiast zapisu warstwy wynikowej do pliku ESRI Shapefile
-dodany algorytm:
wygładzenie: Hermite Spline Interpolation

0.1 (28.08.2011)
-pierwsza wersja, wspierane algorytmy:
generalizacja: Remove small objects
uproszczenie: Douglas-Peucker, Lang, Vertex Reduction
wygładzenie: Boyle’s Forward-Looking, Chaiken’s, McMaster’s Distance-Weighting, McMaster’s Sliding Averaging

10
Gru
2011

Jest to pierwsza w języku polskim publikacja przybliżająca zagadnienia obsługi QuantumGIS (przygotowana w postaci e-booka).

„Wprowadzenie do Quantum GIS” powstało z myślą wykorzystania wolnego i otwartego oprogramowania w administracji geodezyjnej i z założenia nie pokrywa pełnej funkcjonalności programu. Celem tego opracowania jest nie tylko zapoznanie użytkownika z programem, ale w szczególności ukazanie możliwości współpracy QGIS z innymi programami Open Source, takimi jak GRASS, PostGIS, PostgreSQL, Map-Server.

Milena Nowotarska

W podręczniku poruszono m.in. zagadnienia:

  • wczytywania danych wektorowych i rastrowych
  • wektoryzacji i edycji danych
  • architektury wtyczek
  • narzędzi analizy, przetwarzania i zarządzania danymi
  • wyświetlania i edycji danych PostGIS
  • wyświetlania danych z serwerów WMS i WFS
  • pracy z systemem GRASS poprzez QGIS

Idealna pozycja dla osób zaczynających przygodę z QGIS’em.

08
Gru
2011
Nazwa: fTools
Autor: Carson Farmer
Wersja: 0.6.2
Repozytorium: Carson Farmer’s Repository (domyślnie dołączona do QGIS)

Wtyczka fTools rozszerza możliwości Quantum GIS o wiele przydatnych funkcji operujących na warstwach wektorowych. Założeniem autora jest skupienie w jednym miejscu podstawowych narzędzi związanych z analizami GIS, których brakuje w Quantum GIS, działających bez konieczności instalowania dodatkowych bibliotek, niezależnie od systemu operacyjnego. Wśród dostępnych opcji są m.in. funkcje związane z geoprocesingiem, statystyką, analizą danych, manipulacją geometrią obiektów czy zarządzaniem danymi.  Nowe narzędzia dodawane są w kolejnych wersjach zwiększając funkcjonalność wtyczki.

fTools domyślnie jest instalowany razem z Quantum GIS. Po jej włączeniu w oknie ‚Zarządzanie wtyczkami…’ pojawia się dodatkowe menu ‚Wektor’, z którego użytkownik ma dostęp do wszystkich narzędzi pogrupowanych w kategorie:

Poniżej znajduje się opis narzędzi dostępnych w fTools w wersji 0.6.2.

1. Narzędzia analizy

Macierz odległości  (Distance matrix) – tworzy plik CSV zawierający macierz odległości między punktami na jednej warstwie lub między dwiema warstwami punktowymi. Do wyboru są trzy typy macierzy:

  • liniowa – mierzona jest odległość między każdym punktem warstwy wyjściowej i docelowej; można określić maksymalną liczbę najbliższych punktów, które są brane pod uwagę,
  • standardowa – podobny typ do powyższego, wynikiem jest dwuwymiarowa tablica,
  • zbiorcza – podsumowanie dla każdego punktu warstwy wyjściowej zawierające średnią odległość od innych punktów, odchylenie standardowe, odległość maksymalna i minimalna; można określić maksymalną liczbę najbliższych punktów, które są brane pod uwagę

Długość linii w poligonie (Sum line length) – dodaje do tabeli warstwy poligonowej pole z łączną długością linii przecinających każdy poligon.

Liczba punktów w poligonie (Points in poligon) – dodaje do tabeli warstwy poligonowej pola z liczbą punktów zawartych wewnątrz każdego poligonu.

Wyświetl unikalne wartości (List unique values) – wyświetla wszystkie unikalne wartości dla danego pola tabeli atrybutów.

Podstawowe statystyki (Basic statistic) – wyświetla podstawowe statystyki dotyczące wybranego pola numerycznego z tabeli atrybutów m.in średnią, sumę, min, max.

Analiza najbliższego sąsiedztwa (Nearest neighbor analysis) – wyświetla statystki warstwy punktowej dotyczące analizy stopnia skupienia punktów.

Środek ciężkości (Mean coordinate(s)) – oblicza środek ciężkości całej warstwy lub podzbiorów określonych unikalnym identyfikatorem. Dodatkowo można określić pole określające wagę każdego z obiektów.

Środek ciężkości warstwy (czerwony) i centroidy poligonów (zielone)

Przecięcia linii (Line intersections) – tworzy nową warstwę punktową z przecinających się linii, punkt nie jest tworzony jeśli linia przecina się sama.

Przecięcia linii

2.  Narzędzia badawcze

Losowy wybór (Random selection) – losowy wybór obiektów z warstwy, można określić liczbę lub procent wszystkich obiektów do zaznaczenia.

Losowy wybór w podzbiorach (Random selection within subsets) – losowy wybór obiektów w podzbiorach określonych wybranym polem z tabeli atrybutów.

Losowe punkty (Random points) – tworzy nową warstwę zawierającą losowo rozmieszczone punkty wewnątrz poligonów, można określić ogólna liczbę punktów, liczbę punktów na każdy poligon, gęstość punktów (punkt na jednostkę powierzchni) lub pobrać liczbę tworzonych punktów dla każdego poligonu z tabeli atrybutów warstwy.

Regularne punkty (Regular points) – tworzy siatkę regularnie rozłożonych punktów na podanym obszarze na podstawie określonego odstępu lub liczby punktów.

Siatka wektorowa (Vector grid) – tworzy siatkę liniową lub poligonową na podstawie określonego zasięgu i odstępu (więcej informacji tutaj).

Wybór przez lokalizację (Select by location) – wybiera obiekty z warstwy wejściowej przecinające obiekty warstwy wyjściowej, można stworzyć nową selekcję, dodać lub usunąć obiekty do istniejącej selekcji.

Poligon z zasięgu warstwy (Polygon from layer extent) – tworzy prostokątny poligon obejmujący wszystkie obiekty warstwy.

Zasięg warstwy

3. Narzędzia geoprocesingu

 Otoczka wypukła (Convex hull(s)) – tworzy poligon z wypukłą otoczką dla całej warstwy lub dla podzbiorów wydzielonych na podstawie pola z tabeli atrybutów.

Otoczka wypukła

Bufor(y) (Buffer(s)) – tworzy bufor(y) wokół obiektów na podstawie określonej odległości lub wartości z tabeli atrybutów, wyższa wartość segmentów aproksymacji spowoduje większe zaokrąglenie ostrych końców, można również łączyć nachodzące na siebie bufory.

Bufor

Iloczyn (Intersect) – tworzy nową warstwę na podstawie części wspólnej dwóch warstw wejściowych.

Iloczyn (źródło: Wikmedia)

Suma (Union) – tworzy nową warstwę na podstawie sumy obiektów dwóch warstw wejściowych.

Suma (źródło: Wikmedia)

Różnica symetryczna (Symetrical difference) -  wydziela obiekty lub ich części z dwóch warstw, które nie pokrywają się nawzajem.

Różnica symetryczna (źródło: Wikmedia)

Przytnij (Clip) – przycina warstwę za pomocą maski; wynikiem jest część warstwy wejściowej, która pokrywa się z maską.

Przycięcie maską

Różnica (Difference) -  przycina warstwę za pomocą maski; wynikiem jest część warstwy wejściowej, która nie pokrywa się z maską.

Różnica

Agreguj (Dissolve) – łączy wszystkie obiekty zawierające taką samą wartość wybranego pola z tabeli atrybutów w jeden obiekt; jeśli obiekty nie sąsiadują ze sobą tworzony jest obiekt wieloczęściowy.

Agregacja

4. Narzędzia geometrii

Sprawdź poprawność geometrii (Check geometry) – wyświetla informacje o błędach w geometrii warstw liniowych i poligonowych.

Eksportuj/dodaj kolumny geometrii (Export/Add geometry columns) – tworzy kolumny geometrii w tabeli atrybutów warstw punktowych (współrzędne XY), liniowych (długość linii) i poligonowych (powierzchnia i obwód).

Centroidy poligonów (Polygon centroids) – tworzy nową warstwę punktową zawierającą centroidy poligonów.

Triangulacja Delone (Delanuay triangulation) – tworzy warstwę poligonową poprzez triangulację Delone warstwy punktowej.

Poligony Woronoja (Voronoi polygons) – tworzy nową warstwę poligonową przedstawiającą diagram Woronoja na podstawie warstwy punktowej.

Diagram Woronoja (na czerwono) i triangulacja Delone (źródło: Wikmedia)

Uprość geometrię (Simplify geometry) – upraszcza linie lub poligony za pomocą algorytmu Douglas-Peucker.

Uproszczenie geometrii

Zagęść geometrię – zwiększenie liczby wierzchołków w poligonach i liniach.

Rozbij obiekt wieloczęściowy na jednoczęściowe (Multipart to singleparts) – każda część obiektu wieloczęściowego (tzw. wyspy) tworzy oddzielny obiekt.

Rozbicie obiektów wieloczęściowych

Połącz obiekty jednoczęściowe w wieloczęściowy (Singleparts to multipart) – łączy pojedyncze obiekty w wieloczęściowe na podstawie wspólnego identyfikatora z tabeli atrybutów.

Połącz w obiekty wieloczęściowe

Poligony na linie (Polygons to lines) – przekształcenie poligonów na linie.

Poligony na linie

Linie na poligony (Lines to polygons) – przekształcenie linii na poligony poprzez połączenie końców linii.

Linie na poligony

Wydobądź węzły (Extract nodes) – stworzenie nowej warstwy punktowej zawierającej wszystkie węzły linii lub wierzchołki poligonów.

Węzły

5. Narzędzia zarządzania danymi

 Zdefiniuj bieżący układ współrzędnych ( Define projection ) – tworzy plik .prj dla plików Shapefile bez zdefiniowanego układu współrzędnych.

Złącz atrybuty według lokalizacji (Join attributes by location ) – dodaje atrybuty jednej warstwy do drugiej w oparciu o ich wzajemne położenie (przecinanie się). Można również wyliczać podstawowe statystyki dla wspólnych pól (średnia, suma, min, max, mediana).

Podziel warstwę wektorową (Split vector layer ) – podzielenie warstwy wektorowej na kilka warstw na podstawie identyfikatora z tabeli atrybutów.

Połącz pliki Shapefile w jeden (Merge shapefiles) – połączenie wielu obiektów z wielu plików do jednej warstwy.

Twórz indeks przestrzenny – stworzenie indeksów przestrzennych dla wybranych warstw.

na podstawie warstwy punktowej.

06
Gru
2011
Nazwa: Table Manager
Autor: Borys Jurgiel
Wersja: 0.3.9
Repozytorium: QGIS Contributed Repository

Instalacja:

Wtyczkę instalujemy poprzez instalator wtyczek. Po zainstalowaniu w pasku wtyczek pojawi się następujący przycisk . Aby skorzystać z wtyczki należy zaznaczyć w oknie warstwy wybraną warstwę wektorową (podświetli się na niebiesko) i kliknąć w ikonę.

Działanie:

Wtyczka Table Manager jest niezbędna przy pracy z plikami SHAPEFILE lub z tabelami bazy danych PostGIS. Dzięki niej możemy dodawać, usuwać, zmieniać nazwę i zmieniać kolejność kolumn w warstwie. Zarówno warstwa SHAPEFILE i PostGIS mają ograniczenie długosci nazwy kolumny do 10 znaków. ( Jest to ograniczenie pliku .DBF – jednego ze składowych SHAPEFILE. PostGIS pozwala na więcej, jednak z powodu, iż większość warstw wcześniej czy później staje się „szejpem”, możliwość dodawania dłuższych nazw kolumn mogłaby powodować problemy – końcówki nazw kolumn byłby obcinane, przez co mogły by powstać kolumny o tej samej nazwie).

Przy dodawaniu kolumn możliwe jest zdefiniowanie 3 typów danych (integer, real i string). Nie mamy możliwości zdefiniowania ilości znaków w polu. Automatycznie jest ustawiana na 80 znaków. (mimo iż SHAPEFILE dopuszcza 255).

Zmiany można zapisać do nowego pliku, bądź nadpisać stare ustawienia w pliku edytowanym.

Wykorzystanie:

Codzienna praca z plikami wektorowymi, zmiana struktury tabeli, dodanie kolumny w celu dopisania nowych informacji do tabeli atrybutów.

28
Lis
2011
Nazwa: GeoCoding
Autor: Dr. Alessandro Pasotti
Wersja: 0.1.5
Repozytorium: QGIS Contributed Repository

Instalacja i uruchomienie:

Wtyczkę instalujemy przez Instalator wtyczek. Po instalacji w pasku menu przybędzie jedna nowa ikona wywołująca funkcję geokodowania wtyczki.  Dostęp do ustawień oraz innych funkcji uzyskamy przez poprzez „Wtyczki –> Geocode”. Aby przygotować wtyczkę do poprawnego funkcjonowania musimy w jej ustawieniach wprowadzić Google Maps API Key. Wywołujemy ustawienia klikając „Wtyczki —> Geocode —> Settings”. Następnie wprowadzamy klucz API który możemy pozyskać tutaj. Możemy również wybrać geokoder Google lub Open Street Map.

geocodesettings

Rozpoczynając pracę z wtyczką należy pamiętać o ustawieniu układu odniesień projektu (układ warstw Google to: WGS84/Pseudo Mercator, EPSG: 3875), klikając w oknie Qgis  ”Ustawienia —> Właściwości projektu —> Układ współrzędnych”. 

Działanie:

  • Funkcja „Geocode” - wywołujemy ją poprzez kliknięcie dodanej przez instalator ikony, bądź klikając „Wtyczki —> Geocode —> Geocode”. W nowo otwartym oknie wpisujemy adres, którego lokalizację chcemy uzyskać, w formacie znanym z wyszukiwarki adresów Google Maps.

geocode adress

W tabeli zawartości pojawi się warstwa „GeoCoding Plugin Results” , którą możemy zapisać na dysku w jednym z dostępnych formatów klikając (w oknie Qgis) prawym klawiszem myszy na warstwę, a następnie „Zapisz jako…”.

  • Funkcja „Reverse GeoCode” – dzięki niej po wczytaniu warstw podkładowych (np. Open Street Map lub inne) możemy kliknąć wybrany punkt na mapie, tym samym określając współrzędne, dla których zostanie wyszukany adres. Wyniki wyświetlone zostaną w nowym oknie. Wynik również pojawi się w tabeli zawartości i może być zapisany na dysku jako shape lub inny format.

[important]Należy podkreślić, że możemy wielokrotnie stosować zabieg geokodowania jak i geokodowania odwróconego, a wyniki będą dodawane do warstwy „GeoCoding Plugin Results”.[/important]

Wykorzystanie

W obecnym stadium rozwoju wtyczka, może być stosowana jedynie do prostych zadań. Dzięki Google Maps API możemy geokodować do 2500 adresów dziennie (w wersji premium do 100 000 – więcej tutaj), niemniej wtyczka nie posiada funkcji geokodowania wsadowego co uczyniło by ją bardziej użyteczną. W zapisanym pliku odnajdziemy adres w tabeli atrybutów tylko gdy warstwę włączymy do edycji i ponownie zapiszemy, nie zawsze wyniki narzędzia „Geocode” wyświetlane są prawidłowo. Podawane współrzędne są ujemne, a dopiero po zapisaniu na dysku i wczytaniu ponownie do Qgis, wyświetlane są poprawnie. Dlatego wciąż do tego typu zadań lepiej sprawdzają się rozwiązania takie jak choćby batchgeocode.com

Przykład wykorzystania wtyczki „OpenLayers” i omawianej prezentuje poniższy film.

21
Lis
2011
Nazwa: Memory Layer Saver
Autor: Chris Crook
Wersja: 0.8
Repozytorium: QGIS Contributed Repository

Pracując nad danym projektem czasem dla wygody tworzymy wektorowe warstwy tymczasowe (np. za pomocą wtyczki New Memory Layer). Jednak po zamknięciu projektu informacje o takiej warstwie są bezpowrotnie tracone. Istnieje jednak narzędzie, dzięki któremu nie stracimy, nawet przez przypadek, naszych danych – Memory Layer Saver. Wtyczka autorstwa Chrisa Crook’a automatycznie zapisuje warstwy tymczasowe na dysku.

Podczas zapisywania projektu,w katalogu z projektem, dla każdej warstwy tworzone są oddzielne pliki GML oraz XSD. Podczas ponownego wczytania projektu, warstwy te zostaną automatycznie załadowane do Quantum GIS. Usuwając warstwę z listy wtyczka automatycznie usunie stworzone pliki, więc jeśli chcemy je zachować należy albo przekopiować je do innego katalogu, albo wyeksportować poleceniem ‚Zapisz jako…’.

[important]Wybierając menu Wtyczki->Memory layer saver->Displaye memory layer information można wyświetlić informacje o warstwach tymczasowych, które zostaną zapisane w danym projekcie.
[/important]

21
Lis
2011
Nazwa: New Memory Layer
Autor: Borys Jurgiel
Wersja: 0.2.1
Repozytorium: QGIS Contributed Repository

Często pracując w Quantum GIS zdarza się, że potrzebujemy stworzyć szybko warstwę wektorową. Tworzenie nowego pliku na dysku zajmuje jednak kilka chwil i jest niewygodne, ponieważ musimy po zakończeniu pracy ręcznie je usunąć. Z pomocą przychodzi wtyczka New Memory Layer. Dzięki niej w prosty sposób można stworzyć warstwę tymczasową w pamięci komputera.

Okno główne wtyczki:

Obsługa wtyczki ogranicza się do podania nazwy i wybranie rodzaju geometrii (punkty, linie, poligony). Utworzona warstwa przyjmuje domyślnie układ współrzędnych aktualnego projektu. Tabela atrybutów nie posiada żadnych pól, ale z łatwością można je stworzyć samemu. Po zakończeniu edycji można zapisać warstwę tymczasową na dysku za pomocą polecenia ‚Zapisz jako…’.

[warning]Po zamknięciu projektu i jego ponownym wczytaniu wszystkie warstwy tymczasowe zostaną utracone. Aby je zachować należy zainstalować wtyczkę MemoryLayerSaver.[/warning]

17
Lis
2011

Quantum GIS od wersji 1.7 został wyposażony w bardzo przydatną funkcję – dynamiczne łączenie wczytanych tabel za pomocą pól złączenia posiadających unikalne wartości. Dzięki niej możliwe jest połączenie tabel atrybutów dwóch lub więcej warstw (lub tabel nieprzestrzennych wczytanych do QGIS) bez konieczności tworzenia nowej warstwy.

Aby połączyć dwie tabele należy wejść we właściwości warstwy docelowej (tj. warstwy do której będą dołączane pola z innej tabeli) i przejść na zakładkę ‚Złączenia’. Dodajemy nowe połączenie przyciskiem ‚+’. W nowym oknie wybieramy warstwę (lub tabelę), z którą chcemy połączyć warstwę docelową oraz pola złączenia.

Przykład wykorzystania:

Załóżmy, że mamy jedną warstwę Shapefile z działkami ewidencyjnymi (w tabeli atrybutów znajdują się: obwód, powierzchnia i numery działek) oraz dwie tabele nieprzestrzenne w formacie CSV – pierwsza zawiera informacje o tym kto jest właścicielem działki o danym numerze (numer działki i nazwa właściciela), druga z adresami zamieszkania każdego z właścicieli (nazwa właściciela i jego adres).

Docelowo chcemy połączyć wszystkie te informacje, tak aby po kliknięcie na działkę wyświetliły się informacje o właścicielu.  Najpierw połączymy informacje z tabel ‚wlasciciele’ i ‚adresy’. Wchodzimy we właściwości tabeli ‚wlasciciele’ i przechodzimy na zakładkę złączenia. Klikamy + i ustawiamy opcje jak na poniższym obrazie i wybieramy dwukrotnie ‚OK’:

 Teraz w analogiczny sposób łączymy tabelę warstwy ‚działki’ z tabelą ‚wlasciciele’:

W efekcie w tabeli atrybutów warstwy ‚dzialki’ znajdują się wszystkie informacje jakie są nam potrzebne. Można je również wykorzystać do etykietowania warstwy:

06
Lis
2011
Nazwa: ShapefileSplitter
Autor: Maxim Dubinin
Wersja: 0.1
Repozytorium: GIS-Lab Repository

Wtyczka ShapefileSplitter pozwala na wydzielenie z jednej warstwy wektorowej wielu warstw na podstawie wartości z wybranego pola w tabeli atrybutów. Mając np. mapę gmin dla Polski można na jej podstawie stworzyć oddzielne pliki województw zawierające gminy. Wtyczka jest przydatna jeśli mamy duże warstwy, ale często pracujemy tylko na wydzielonych jej fragmentach, np. w podziale na województwa. Analizy oraz wyświetlanie warstw w QGIS są szybsze jeśli możemy pracować na mniejszych plikach.

Wtyczka ShapefileSplitter ma status eksperymentalny, więc żeby ją zainstalować trzeba w opcjach instalatora wtyczek włączyć widok wszystkich wtyczek.

W naszym przykładzie posiadając mapę województwa z podziałem na gminy chcemy stworzyć oddzielne warstwy dla każdego powiatu.

 

Z menu ‚Wtyczki’ wybieramy ‚Split Shapefile’. Wskazujemy folder, do którego zapisane zostaną nowe warstwy. Następnie wybieramy kolumnę w tabeli atrybutów wg której chcemy wydzielić warstwy, w naszym przypadku jest to WOJ_NAZWA:

 

[warning]Jeśli pola w tabeli atrybutów zawierają niedozwolone znaki dla nazw plików (np. ?/\& itp.) to warstwa nie zostanie utworzona![/warning]

Po chwili otrzymujemy warstwy z poszczególnymi powiatami (warstwy nie są wczytywane automatycznie, należy to zrobić ręcznie):

06
Lis
2011
Nazwa: Polygonizer
Autor: Piotr Pociask
Wersja: 2.1
Repozytorium: QGIS Official Repository 2

Polygonizer umożliwia stworzenie nowej warstwy poligonowej z przecinających się linii.  Każda przestrzeń ograniczona liniami konwertowana jest na poligon dodawany do warstwy wyjściowej. Stworzone obiekty zachowują właściwą topologię tzn. nie nachodzą na siebie oraz nie ma między sąsiadującymi poligonami pustych przestrzeni.

Wtyczka zachowuje strukturę tabeli atrybutów warstwy liniowej, jednak wszystkie pola w tabeli są puste. Możliwe jest również dodanie kolumn geometrii zawierających obwód i pole powierzchni utworzonych obiektów.

[notice]Do działania wtyczka wymaga modułu shapely.[/notice]

Okno wtyczki:

Działanie wtyczki jest bardzo proste i ogranicza się do kilku kroków. Po kliknięciu ikony na pasku Quantum GIS, należy wybrać warstwę liniową (1), którą chcemy użyć do stworzenia poligonów. Użytkownik może wybrać dwie opcje odnośnie tabeli atrybutów: skopiować istniejące pola z warstwy liniowej (2) oraz dołączenie informacji o geometrii (powierzchnia i obwód) każdego stworzonego obiektu (3). Jeśli opcja ‚Output file’ (5) pozostanie niezaznaczona to zostanie utworzona warstwa tymczasowa. Należy pamiętać, że jeśli nie zostanie ona zapisana ręcznie na dysku twardym to zostanie utracona po zamknięciu Quantum GIS. Aby zachować wynik kalkulacji na dysku należy zaznaczyć pole i wybrać ścieżkę oraz nazwę pliku shapefile (6). Po kliknięciu przycisku ‚OK’ (7) rozpocznie się proces obliczeniowy. Użytkownik może w każdej chwili go przerwać przyciskiem ‚Cancel’ (8).

Wynik obliczeń przedstawia poniższy obrazek (pomarańczowe linie oraz kolorowe poligony z czarnymi granicami): :

Może się zdarzyć, że w trakcie poligonizacji nową metodą Quantum GIS zawiesi się. Może się to zdarzyć na systemach Windows, szczególnie w przypadku korzystania z QGIS niezainstalowanego przez instalator OSGeo4W. Należy wtedy użyć starej metody poligonizacji (3). Problem ten nie powinien zdarzać się na innych systemach operacyjnych.

[notice]Jeśli warstwa liniowa zawiera dużo skomplikowanych linii, postęp widoczny na pasku postępu może zatrzymać się na dłuższą chwilę przy ok. 45%. [/notice]

Linki:

Historia zmian:
2.1
-tworzenie warstwy poligonowej jako warstwy tymczasowej
-możliwość wyboru czy pola z tabeli atrybutów mają zostać zachowane
-możliwość przerwania obliczeń przez użytkownika
-ikona wtyczki przeniesiona do menu Wektor (aktualnie tylko w wersji master)

2.0
-nowy, znacznie szybszy algorytm poligonizacji
-wyświetlenie podsumowania po zakończeniu procesu poligonizacji (czas trwania i liczba utworzonych poligonów)
-nowa ikona 1.0 -poprawiono o ok. 15% szybkość działania wtyczki
-wtyczka wyszła z fazy eksperymentalnej

0.3
-naprawiono błąd – poligonizacji podlegały jedynie linie widoczne w oknie QGIS
-tymczasowe warstwy liniowe nie są widoczne podczas poligonizacji

0.2
-dodano pasek postępu
-możliwość dodania do tabeli atrybutów informacji o geometrii poligonów (powierzchnia i obwód)

0.1
-pierwsza działająca wersja

default
Ładowanie artykułów...
link_magnifier
#5C5C5C
off
loading
off